Չակ Հիլիգ «Սերմեր հոգու համար»

chuck-hilligՈչ ոք չի դատում նկարչի նկարած կտավը, քանի դեռ հեղինակն այն չի ավարտվել: Նույն կերպ և քո կյանքն է արվեստի անավարտ գործ, այնպես որ, խիստ մի՛ դատիր, քանի դեռ այն չի ավարտվել: Նրանք կարող են միայն եզրակացություններ անել, բայց չեն կարող հստակ ասել, թե ինչ է լինելու ապագայում, ինչ է լինելու վերջը… Եզրակացություններ անողներ միշտ էլ լինելու են: Միշտ լինելու են մարդիկ, ովքեր կյանքիդ արվեստը փորձելու են թերագնահատել: Միշտ լինելու են նրանք, ովքեր քննադատելու են արվետսումդ օգտագործված ներկերը, գույները: Միշտ լինելու են նրանք, ովքեր ցանկանալու են իրենց հետքը թողնել նկարումդ: Լինելու են նրանք, ովքեր փորձելու են սեփականաշնորհել քո արվեստը: Նրանք, ովքեր փորձելու են թելադրել վրձնիդ: Նաև նրանք, ովքեր կձորձեն գողանալ վրձինդ: Ներկիր կտավդ այնպես, որ շատերը արտանկարելու բան ունենան: Որ շատերը աչքի տակով նայեն կտավիդ, իրենց կտավում առաջացաց հարցերի պատասխանների փնտրտուքներով: Եզրակացություններ արա ուրիշների կտավներից, բայց մի համեմատիր դրանք… Կտավը դադարում է արժեք ունենալ, երբ այն դադարում է յուրահատուկ լինել…

Նիլ Դոնալդ Ուոլշ «Դուք հրեշտակ եք ինչ-որ մեկի կյանքում»

17952438_833084646832953_3439782685830802601_nԵվ կգտնվի մեկը, ով լույս տեսած հովվի նման կգա հետևիցդ: Կգտնվի մեկը, ով քեզ հետ անցակցրած ամեն վայրկյանքը կգնահատի այնպես, ինչպես քո պատկերացումներում է: Ինչպես սիրային ֆիլմերում է: Բազմոցին նստած էկրանին նայելու փոխարեն, ինքդ կզգաս այդ զգացողությունները: Կգտնվի մեկը, ով իրականացնի այդ քեզ համար: Կգտնվի մեկը, ով իր ապագայի մասին մտածելուց, առաջինը քեզ կհիշի: Կգտնվի նա, ում գրկում քեզ հետաքրքիր չի լինի ուրիշ ոչինչ: Կգտնվի նա, ում հոգում դու կսավառնես ինչպես հրեշտակը երկնքում… Կգտնվի նա, ով իր հրեշտակին թույլ չի տա, որ իջնի երկնքից, միշտ վերևում կպահի: Կգտնվի նա, ով իր հրեշտակի համար պատրաստ կլինի ամեն բանի, ցանկացած փորձության, ով կհանդուրծի, և հաճույք կստանա կամակորություններից: Կգտնվի նա, ով վեճի ժամանակ մի բառով կամ հպումով կուղղի և կարժես լտաքացնի իրավիճակը: Եվ վերջապես, կգտնվի նա, ով քեզ կսիրի, նա, ով քեզ բոլորից վեր կդասի…

Պաիսիոս Աթոսացի «Ցավով և սիրով՝ ժամանակակից մարդու մասին»

Ծեր-Պաիսիոս-ԱթոսացիԵրբ մտածում եմ մարդկանց, նրանց փոխհարաբերությունների, վերաբերմունքի մասին, առաջանում են բազմաթիվ հարցեր: Արդյոք մարդկանց փոխհարաբերություններում մի բան փոխվել է տարիների ընթացքում: Արդյոք նույն կերպով են միմյանց վերաբերվում: Ժամանակակից մարդը, ունի ավելի շատ ինֆորմացիա, ավելի շատ աղբյուրներ, և իհարկե միֆեր: Միֆերը ստիպում են դյուրահավատ մարդկանց, կուրորեն հավատալ փաստերի, որոնք իրականում գոյություն րունեն: Երբեմն մարդիկ հավատում են հոգեբանական թեստերի ճշգրտությանը, կամ հայացքների բացահայտմանը: Շատերը նաև երես են թեքում Աստծուց, կարդալով հիմար նյութեր որոնք տեղադրված են համացանցում: Հավատում են ինչ-որ անհայտ գիտնականների տողերին, հավատում են հոգեբաններ ձևացող մարդկանց, հավատում են ընդհանրապես համացանցին: Ամենադյուրահավատները անգամ անցնում են ընկերության թեստ, ինչ-որ անհայտ ծագումով կայքից, և արդյունքով որոշում, թե ինչպիսին է իրենց ընկերությունը, և ինչը պետք է փոխեն: Մարդկանց համացանցը փոխում է, բայց միշտ չէ որ այդ փոփոխությունը դրական է լինում:

Անտոնի Սուրոժսկի «Սիրո երեք կողմերը»

metr-anthonyԱյս նյութի հետ այնքան էլ համաձայն չեմ, քանի որ հեղինակը ներկայացնում է իր տեսանկյունը սիրո վերաբերյալ, և հավատցնում, որ դա է սերը:

Կարծում եմ, սերը չունի ոչ չափանիշներ, ոչ կանոններ, ոչ էլ օրենքներ: Ամեն մեկը սերը ըմբռնում և ընկալում է իր ձևով: Հնարավոր է սխալ, բայց միևնույն է, դա է իր համար սերը: Մյուս կողմից էլ, մտածում եմ, թե ինչպես կարող է սխալ լինել: Եթե մարդը ինչ որ բանից զգում է իր մեջ այդ զգացողությունը, զգում է սեր, ինչպե՞ս կարող ենք ասել, որ դա սխալ է: Ինչպես կարող ենք ստիպել, կամ համեմատել տարբեր մարդկանց զգացողությունները, պատկերացումները սիրո վերաբերյալ…. Կարծում եմ, ամեն մեկի համար, իր սերը ամենաճիշտն ու ամենալավն է: Դրա բացակայությունը՝ ամենադժվարն ու տհաճն է: Դրա շատը՝ լիությունն է: Իսկ վերջում երջանկությունը… Սերը անսահման է: Այն չունի կողմեր, չունի որևէ հանգամանքներ, որոնք պարտադիր են: Սերը մարդու ամենաերջանիկ պահն է: Իսկ ամեն մարդու մոտ, այդ պահը ուրիշ է:

Մանրիկ քայլեր դեպի երջանկություն

5 Strategies for Coping with SadnessԵրբեմն մարդիկ մեծ ցավ ապրելուց հետո, հիասթափության փոխարեն սպասում են վրեժի: Սպասում են որ գա հարմար պահ, և ասեն այն ամենը, ինչ զգացել են, ասեն այն ամենը ինչը իրենց այսքան ժամանակ հուզել է: Ասեն այն, ինչը կստիպի դիմացինին իրեն մեղավոր զգալ… Երբ երկար ժամանակ սպասելուց հետո, չես գտնում այդ պահը, հույսդ կորցնում ես, և ուղղակի համակերպվում… Համակերպվում այն փաստի հետ, որ երբեք չես նայելու նրա աչքերին և արցունքի կաթիլը երեսիդ խոսելու նրա հետ: Որ երբեք չի գալու այն պահը, երբ նա հասկանա իր պատճառած ցավի ազդեցությունը քեզ վրա: Որ չի գալու այն պահը, երբ վերջապես կթեթևանաս… Համակերպվելուց հետո, դեմքիդ գալիս է ժպիտ, բայց դա հպարտության ժպիտը չէ: Դա ուղղակի անորոշ ժպիտ է, երբ ապրում ես ներկայում և համակերպվում այն ամեն ինչի հետ, ինչը քեզ հետ կատարվում է: Բայց… Բայց միևնույն է հոգուդ խորքում սպասում ես այդ պահին, մեջդ կարծես տպված պահում այն խոսքերը, որոնք ասելու ես, տողերդ ավելի ազդեցիկ դարձնելու համար: Եվ գալիս է այդ պահը… Գալիս է այն պահը, երբ քո հերթն է գլուխդ բարձրացնելու: Երբ քո հերթն է ապրելու… Բայց հպարտության փոխարեն դեմքդ նորից արցունքներով է լցվում… Այն արցունքներով, որոնք ժամանակին թափել էիր, երբ դեռ չէիր համակերպվել: Երկար սպասված պահը քեզ ուժեղացնելու փոխարեն ավելի է թուլացնում… Գիշերային լռության ներքո մտքումդ հերթով սարսափ երազի նման այցելում են բոլոր կադրերը… Ստիպում են հիշել իրենց, ստիպում են զգալ այն, ինչը վաղուց մոռացել էիր… Միայն թե արթնանալուն պես ժպիտը նորից դեմքիդ չի լինում, ինչպես որ սարսափ երազ տեսնելու առավոտյան: Այդպես էլ նույն պարալիզացված զգացողություններով ապրում ես կյանքը, և հասցնում վերլուծել միայն պահը…

Սիրուն նայենք աշխարհին

123Աշխարհում բոլորս էլ ապրում ենք և ապրելու ենք մի կյանք։ Մի կարճ կյանք, որը յուրաքանչյուր ոք փորձում է յուրահատուկ, և իրեն բավարարող ապրել։ Եթե կյանքում միշտ փորձես գտնել վատը, անպայման կգտնես, և ամեն ինչի մեջ վատը, տգեղը տեսնելով, ապրածդ կյանքը չի արդարացնի սպասելիքներդ։ Ապրիր այնպես, որ ծերությանդ ժամանակ, աթոռին գամված այդ ամենը հիշելով, շարունակես գունավորել աշխարհդ։ Ապրիր այնպես, որ ծերության ժամանակ կյանքիդ գույները չխամրեն։ Ապրիր այնպես, որ հիշելով հասկանաս, որ կյանքդ գեղեցիկ ես ապրել։ Կյանքին սիրուն և սիրով նայիր։ Ամեն ինչի մեջ փորձիր գտնել գեղեցիկը։ Ամեն անհաջողությանդ մեջ գտիր առաջընթացը։ Ամեն խամրած գույնի մեջ գտիր լույսը, և գունավորիր այն։ Կյանքդ լցրու զանազան և բազմաթիվ գույներով, որպեսզի այդ գույները հետագայում նույնպես կարողանաս հիշել։ Ապրիր այնպես, որ գունավորված պահերը հիշես, և ժպիտը դեմքիդ հանգչես, ավարտելով ցուցահանդեսը․․․

Առակ տասը կույսերի մասին(վերլուծություն)

timthumb.phpԵվ իսկապես, երբեմն մարդիկ իմանալով, որ մի բանը հնարավոր է լրիվ չբավականացնի, միևնույն է ռիսկի են դիմում, չնայաց, որ կարող էին ավելի հստակ հաշվարկներով ներկայանալ: Երբեմն մարդիկ սիրում են այդպիսի ռիսկային բաների դիմել, իրենք իրենց ինչ որ բան ապացուցելու համար: Կամ հնարավորություն չունեն, կամ ալարկոտությունը չի թույլ տալիս: Երբեմն իսկապես, անում ենք արարքներ, իմանալով որ ամենայն հավանականությամբ ձախողելու ենք, բայց միևնույն է անում ենք, քանի որ այդպիսին եմ մարդիկ: Նրանք սիրում են արկածներ, սիրում են գտնվել վտանգի մեջ, բայց վերջում անպայման հաղթահարել դժվարությունը: Եթե այդպսին եք, մի փորձեք փոխել ձեզ, ընդամենը հարկավոր է հնարավորության դեպքում ավելի պատրաստված լինել, իսկ արկածները ինքնուրույն կգան ձեր կյանք, հարկավոր չէ դրանք արհեստական ստեղծել:

Կյանքս ուզում եմ ինքս ներկել…

June 2019 – Boone Grove Middle SchoolԱռավոտյան արթնանալիս, նայում եմ հեռախոսիս, և կյանքիս իմաստը դրանում տեսնում: Արդյո՞ք պետք է այդպես լինի, ինչու՞ պետք է այդպես լինի: Կյանքս գունավորող վրձինը վերցրել է տեխնիկան: Արդեն ես չեմ գունավորում, հետաքրիր և անկրկնելի գույներով լցնում կյանքս, այլ տեխնիկան: Այն իհարկե շատ լավ է կատարում իր առաջադրանքը, բայց չի ընտրում հատուկ և յուրահատուկ գույներ: Կյանքս ներկում է գույներով, որոնցով արդեն ներկել են, ինչը արդեն եղել է ուրիշի արվեստում: Ես այդպես չեմ ուզում… Ցանկանում եմ որ վերադառնա վրձինս… Ցանկանում եմ, որպեսզի կրկին լինեմ վրձնին միակ թելադրողը: Որ միայն ինձ ենթարկվի… Ցանկանում եմ, որ կյանքումս լինի միայն իմ արվեստը: Որ կյանքիս նկարների ցուցահանդեսը միայն և միմիայն ինձ նվիրված լինի: Չլինեն ուրիշների էսքիզները և նկարները, մտահաղացումներն ու ավելցուկները, միջամտություններն ու խորհուրդները: Մարդը, եթե անգամ չլինի հայտնի նկարիչ, հայտնի արվեստագետ, ով միշտ հանրայնացնում է իր նկարները, միևնույն է վայելելու է մի պահ, երբ գալու է իր կյանքի արվեստը ներկայացնելու ժամանակը: Այդ ցուցահանդեսին պետք է պատվով ներկայանաս: Վստահ լինես, որ ներկել ես միայն քո ներկերով… Որ չես արտանկարել այլ մարդկանց էսքիզներից: Այդ պահը կյանքումդ մի անգամ ես զգալու, ապրիր կյանքդ այնպես, որ ցուցահանդեսից հետո արժանանաս հոտնկայս ծափահարությունների, այլ ոչ թե պիտակավորվես որպես «կրկնօրինակող»:

Խորխե Բուկայ«Երկնքի դարպասների մոտ»

ՖՈՏՈ. Լուսանկարներ` արված առանց ...Երբեմն կարդիկ հրաժարվում են պահերից, իրադարձություններից, որոնք իրականում ցանկանում են իրականացնել: Ի՞նչն է հանդիսանում դրա պատճառը: Արդյո՞ք նրանք վախենում են, բայց ինչի՞ց: Ինչի՞ց են վախենում այդ մարդիկ: Աշխարհում բոլոր մարդիկ էլ, անգամ ամենաանվախները ունեն մի թաքնված, միգուցե չարտահայտվող վախ: Հիմնականում ամենամեծ վախը, որը կարող ենք հանդիպել, դա մեր արարքների համար պատասխանտվություն կրելու վախն է: Երբեմն մարդիկ ցանկանում են խենթություններ անել, բայց վախենում են, որ կգտնվի մեկը, ով իրենց քննադատելով միգուցե խաչ քաշի ապագայի վրա: Դրա համար մարդիկ ինչքան էլ կախված չլինեն հասարակության կարծիքներից, միևնույն է միշտ հետևելու է այն վախը, այն չափն ու սահմանը, ինչը թույլ չի տալիս մարդուն լիովին ազատ իրեն զգալ: Անգամ եթե ամբողջ կյանքդ ապրես այնպես, ինչպես ցանկանում ես, գործես ամենաանընդունելի արարքները, միևնույն է, եթե անգամ հասարակությունը քեզ չպատժի, չպահանջի բացատրություն, երկնքի դարպասների մոտ տալու ես այդ բացատրությունը: Իսկապես, մարդիկ, ովքեր բնույթով բարի են, երբեմն այդպիսին են, որպեսզի կյանքը ՛՛մաքուր՛՛ ապրեն: Եթե նրանց տրվի ժամանակ, որի ընթացքում նրանք կարող են անել այն, ինչ կցանկանան և իմանան, որ իրենք արարքների համար չեն պատժվի, հավատացեք կգործեն ամենավատ և ամենապղտոր մեղքերը: Երբեք մարդուն մի գերագնահատեք այդ առումով, հնարավոր է իր կյանքում գա ընթացք, որ բարությունը կարևոր դեր չխաղա, և ձեր սպասելիքների չարդարացումը ամենամեղմ հետևանքը կարող է լինել…

Զնգացող լռություն

TishinaԵրբ զգում ես մի կարևոր մեկի բացակայությունը քո կյանքում, երբ զգում ես, որ նա հեռացել է քեզնից անվերադարձ,  իր հետևից ջնջել հետ դարձի ճանապարհը, հասկանում ես, որ լռում ես այդ ամենից հետո, բայց նաև աղմկում այն ձայնով, որը հասանելի է միայն քեզ…

Լռում շրջապատիդ, աղմկում հոգիդ թեթևացնելու համար… Ինչքան էլ գոռաս, ինչքան էլ բռունցքդ դեպի մարդիկ ուղղված լինեն, ինչքան էլ ձեռքդ մեկնես նրանց, ոչինչ բացի վատից չես կարող փոխել: Մի սպասիր, որ գան, ու քեզ հակառակը համոզեն: Մի բան կարող ես անել, որ ապրես այնպես ինչպես առաջ: Շպրտի կարոտդ, որովետև ժամանակդ թանկ է: Մարդը լավ է ապրում առանց քեզ… Բա քեզ ի՞նչն է խանգարում: Ասում էր միշտ հետդ կլինի, չէ՞: Տեսա՞ր: Գնաց… գնաց առանց խղճի: Հավատա, որ ամեն ցավ էլ ունի դրական կողմեր: Ասում էր ատում եմ սուտը, հորինում պատճառներ: Ասում էր շփվող եմ շատ, ու մնում հեռվացած: Էնքան բան է ասել… Աչքերդ փակել, ու հենվել ես խոսքերի վրա: Գիտեմ դժվար է մոռանալը, չհիշելը… Գիտե՞ս ինչ, հիշի՛:

Հիշի ու մենակ լավը տես դրա մեջ: Հիշի, ժպտա ու ծիծաղի: