Մայրիկ․․․ ամենաքնքուշ բառն այս աշխարհում

Image result for ՄայրիկՄայրիկ․․․ Ամենաքնքուշ բառը այս աշխարհում։ Մայրը ամենաթանկն է մեր կյանքում, հենց նա է, ով միշտ մտածում է քո մասին, նա է, որ երբեք քեզ դժբախտություն չի ցանկանա։ Ամեն անգամ քո վրա բարկանալուց հետո նա սկսում է մտքում լաց լինել, կոտրվել։ Ամենամոտ ընկերդ կարող է լքել քեզ, երբ դժվարին իրավիճակում ես, բայց մայրդ երբեք քեզ միայնակ չի թողնի։ Նա քեզ չի պատմում իր դժվարությունների մասին, որպեսզի չմտահոգվես, բայց նա ամեն օր մտահոգվում է քեզ համար։ Շոշափիր մորդ ձեռքերը, այդ ձեռքերը շոշափել են քեզ այն ժամանակ, երբ դու դեռ ծնված չէիր, այդ ձեռքերը բռնել են քո ձեռքերը և սովորեցրել են քայլել, այդ ձեռքերը սրբել են արձունքներդ, շոյել են դեմքդ։ Ախ այդ ձեռքերը, ինչեր ասես որ չեն արել այդ ձեռքերը։ Սիրիր և օգնիր մորդ մինչև կյանքի վերջ, մի թող որ այդ ձեռքերը չորանան։ Մեր մայրերը իրենց սրտում դուռ են բացել մեզ համար, սովորեցրել են խոսել, տեսնել կյանքը, աշխարհը։ Ամեն անգամ մեր հաջողությունից հետո մեզնից շատ են ուրախանում։ Տղաներ, միշտ հիշեք, երբ դուք բանակ գնաք ձեր մայրը ամեն օր աղոթելու է ձեզ համար, հաշվելու է օրերը թե երբ է գրկելու ձեզ, նա հպարտանալու է ձեզնով։ Մայրիկ, ես զգացել եմ քո ջերմությունը դեռ շատ փոքր տարիքից, ես զգացել եմ քո համբույրը։ Ամեն անգամ քեզ գրկելիս մարմինս փշաքաղվում է, ամեն անգամ քեզ գրկելիս տեղափոխվում եմ մանկություն, քո աչքերին նայելիս կյանքս երկարում է։ Չէ որ դու իմ մայրն ես, ինձ պաշտող և ամենահավատարիմ մարդը։ Սիրում եմ քեզ․․․

Հեղինակ՝ Նանե Այնթաբյան

Ամեն ինչ անցողիկ է․․․

Image result for enjoy your lifeԱյս աշխարհում ամեն ինչ անցողիկ է։ Երբ անձրև է գալիս, մենք գիտենք, որ այն շուտով կդադարի, ամեն անգամ վերք են պատճառում, իսկ հետո դա բուժվում է։ Խավարից հետո միշտ լույս է բացվում, մեզ մեկ-մեկ թվում է, որ այդ խավարը մի ամբողջ կյանք մեզ հետ է լինելու, բայց հիշեք, այս աշխարհում ոչինչ մեզ հետ չի մնում հավերժ, բոլորը հեռանում են՝ նույնիսկ մարդիկ։ Բոլորը գնում են անխոս ու անպատճառ, վերնագրելով, որ էլ չեն սիրում, կոտրում են սրտիդ ամուր դուռն ու փախչում, նրանց այլ մարդիկ են կանչում, կանչում է փողը, մեքենան, մեծ տունը, ոսկիները։  Հարաբերությունները շուտ փչացող ապրանք է, հավերժ ընկերները կարող են միմյանց տեսնել փողոցում և չբարևել, հարազատները կարող են ամիսներով չզանգահարել։ Նրանք ասում են, որ քեզանից կարևոր մարդ չկա ու անջատում են հեռախոսը այն պահին, երբ ամենաշատն ես ուզում խոսել: Ասում են “մինչ հանդիպում”, իսկ այդ հանդիպումը այդպես էլ չի գալիս: Արդեն ժամանակն է մեծանալ ու սովորել, որ այս աշխարհում չպետք է որևէ բանին կապնվենք, քանի որ հրաժեշտը շատ դաժան է լինում։ Ոչինչ հավերժ չի լինում, եթե քեզ ցավեցրել են, ուրեմն հիշիր, որ դրանով քո կյանքը վատը չի դառնում, մոռացիր հենց հաջորդ վարկյանին, ծիծաղիր, ժպտա, քեզ ոչ ոք չի արգելում։ Անկեղծությունն մեռնում է կեղծիքի պատճառով, արդարությունը` ստի: Ամեն ինչ կորում է, մնում է միայն հիշողությունը, որի վրա պետք է ուղղակի ծիծաղել, անցնել և գնալ առաջ։ Եվ վերջում մի կարևոր բան հիշիր․ յուրաքանչյուր պահը մեզ տալիս է նոր բանի սկիզբ, յուրաքանչյուր վարկյանը՝ նոր շանս, ուղղակի պետք է կարողանանք ճիշտ օգտագործել դրանք։

Հեղինակ՝ Նանե Այնթաբյան

Իմ մտքերի փոքրիկ տնակը, իմ միտքն է:

Ես ապրում եմ ներկայով, մտածում եմ ներկկայաով: Բայց երևակայում եմ ապագայով: Ես մտածում եմ, ոչ թե նրա մասին թե ինչ է կատարվում իմ կյանքում հիմա, այլ մտածում եմ ինչ կլինի եթե ապագաս շուտ գա:

Ես ինչքս ունեմ մեկ աշխարհ իմ գլխի մեջ, որտեղ կան շատ ու շատ մտքեր, որոնք երբեք իրականություն չեն դառնա:

Այո, ամեն մի միտք, ստեղծում է նոր աշխարհ: Ամեն մի միտք ունի իր բնակավայրը իմ ուղեղում:

Ես ներկա պահին կարող եմ ոչինչ ցույց չտալ, երբ իմ մտքերը շողում են ինչպես արևի աչքերը այքան վառող շողերը:

Ներկա պահին ես մտածում, ոչ թե ներկայիս այլ ապագայիս, և ով գիտի կարող է ես նաև մտածում եմ իմ անցյալի մասին, որը մինչև հիմա խորտակված է գաղտինքներով և իմ կյանքի ամենալավ պահերով

Ինչպես ասեցի ես ունեմ տունիկներ, շատ ու շատ տունիկներ իմ մտքում, որտեղ ապրում են, բոլոր իմ երևակայական ընկերները: Կա հատուկ մի տունիկ, որտեղ ապրում են իմ ապագայի հրեշները, որոնք ամեն ձևով ուզում են ստիպել ինձ, որ իմ ապագան կլինի այնքան վատ ինչքան ես ինձ չեմ պատկերացնում, և կա ևս մեկ տունիկ, որտև ապրում են, այպես կոչվաչ արևիկները, որոնք ամեն անգամ ինձ փրկում են իմ իսկ հրեշներից:

Ինչ ասեմ, բոլորս էլ ունենք միջատներ մեր խելքում:

Ինչումն է իմ գրածի իմաստը?

Երևի այն, որ պետք է մտածել միայն լավ ապագայի մասին, և դա նորմալ է ունենալ սեփական մտքերը քո գլխի մեջ, հավատա դու գիժ չես, ուղղակի դու ւնես շատ մեծ երևակայական կենտրոն, ինչպես ես:

Բլոգավարության առավելություններն ու թերությունները ըստ Ավագ դպրոցի սովորողների. հանրային աուդիտ

Բլոգավարության առավելություններն ու թերությունները ըստ Միջին դպրոցի սովորողների. հանրային աուդիտ

Ավագ դպրոցի սովորողներով, երկար քննարկումներից հետո, որոշեցինք այցելել Միջին դպրոցի սովորողներին և տեսնել նրանց առաջընթացը բլոգավարության մեջ։ Դե, իհարկե, ստեղծարար սովորողներն ունեին իրենց սեփական մտորումները, որոնցից մեզ մոտ առաջացան հավելյալ հարցեր։ Երկար չպատմեմ, դիտե՛ք տեսանյութը։

Երևանի արձաններ

Արամ խաչատրյան.jpgԱրամ Խաչատրյանի հուշարձան, գտնվում է Երևանում, «Արամ Խաչատրյան» մեծ համերգասրահի շենքի առջև, տեղադրվել է 1999-ին։ Ընդգրկված է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։

Հեղինակներ

  • Ճարտարապետ՝ Ռոմեն Մարտիրոսյան
  • Քանդակագործ՝ Յուրի Պետրոսյան

Տվյալներ

Հուշարձանը կառուցված է բրոնզից ու գրանիտից, բարձրությունը պատվանդանով 3,5 մետր է։

Պատմություն

Հայ աշխարհահռչակ կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանի հուշարձանի բացման հանդիսավոր արարողությունը տեղի ունեցավ 1999 թվականի հուլիսի 31-ին նրա անունը կրող մեծ համերգասրահի առջև։

Երևանի արձաններ

513B75E3-025D-4E11-9870-969C4B134017

Հովհաննես Թումանյանի հուշարձան

Գտնվում է Երևանի Ազատության հրապարակում, Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի պետական թատրոնի շենքի առջև, տեղադրվել է 1957 թվականին։ Ընդգրկված է Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։

Հեղինակներ

Ճարտարապետ՝ Գրիգոր Աղաբաբյան

Քանդակագործ՝ Արա Սարգսյան։

Հուշարձանը կառուցված է բրոնզից, Բջնիի բաց վարդագույն գրանիտից, բարձրությունը պատվանդանով 8,5 մետր է։

1957 թվականի նոյեմբերի 17-ին Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի պետական թատրոնի շենքի մոտ միաժամանակ տեղի ունեցավ Հովհաննես Թումանյանի և Ալեքսանդր Սպենդիարյանի հուշարձանների բացման հանդիսավոր արարողությունը։

2009-2010 թվականներին, Ազատության հրապարակի վերակառուցման աշխատանքերի պատճառով, Թումանյանի և Սպենդիարյանի հուշարձանները ժամանակավորապես հեռացվեցին իրենց տեղերից։ 2010 թ. մայիսին թարմացված արձանները վերադարձան իրենց տեղերը։