Երջանկությունը չեն ներարկում

Image result for heart tumblr

Երջանկությունը այն եզակի բաներից է, որը մեզ տրվում է առանց գումար վճարելու: Այն մեզ ուրախացնում է ամեն վայրկյան, երբ մենք տեսնում ենք մեր սիրած էակին: Իհարկե դա չի կարող անվճար չլինել, որովհետև դա մեզանից է կախված: Մեզանից է կախված, թե արդյո՞ք մենք կարող ենք սիրել, թե՞ ոչ: Այդ զգացմունքը բխում է մեր սրտից և մենք պարտավոր չենք ինչ-որ մեկին վճարել այն ունենալու համար: Այդ երկրում մարդիկ ձեռք էին բերում այդ երջանկությունը 20 դոլլարով: Եվ այդ երջանկությունը տևում է ինչքա՞ն: Երեխայի գիտակցության ամենասկզբի վայրկյանից մինչև այդ ներարկումից մի քանի օր հետո: Նրանց ծնողները անընդհատ իրենց երեխաներին պատմում են, որ իր երեխայի 18 տարեկանը լրանալուց հետո նրան երջանկություն են ներարկելու: Ճիշտ է, դուք մտածում եք, բայց միևնույն է երեխան երջանիկ է: Այո, երջանիկ է, բայց այդ երջանկությունը կեղծ երջանկություն է: Կեղծ է և այն պահը, երբ նա սպասում է իր 18 տարեկանի լրանալուն, և այն պահը, որ ներարկում են այդ ոսկե ձկնիկները:

Հեղինակ՝ Անահիտ Հովհաննիսյան

Advertisements

Ճշմարիտ ուրախությունն այն է, երբ պարզապես ուրախ ես` առանց որևէ պատճառի

Image result for happy

Այս աշխարհում չկա որևէ մեկը, ով կյանքում չի տխրել: Բայց կան մարդիկ ովքեր չէն տխրել առանց պատճառի: Դա բնական է, որովհետև եթե տխրելու առիթ չկա, ինչո՞ւ տխուր նստել և կորցնել այն վայրկյանները, որոնք կարող էին մեզ ուրախություն պարգևել: Ամեն մարդ ունի իր տխրելու յուրահատուկ ձևը: Օրինակ՝ մարդիկ կան, որ տխուր ժամանակ ոչ ոքի հետ չեն խոսում: Նաև շատ է պատահում երբ մարդիկ արտաքուստ ուրախ են, բայց ներքուստ տխուր: Տխրությունը իրականում մեր թշնամին չէ, հակառակը, այն մեր օգնականն է: Այն մեզ օգնում է հասկանալ կյանքի դժվար կողմերը և կարողանալ լուծել դրանք: Եթե մարդը խուսափում է բոլոր դժվարություններից և փորձություններից, ապա մի օր, երբ այդ հնարավորությունը չունենա շատ դժվարությամբ կանցնի դժվարության մեջով: Տխրությունը իր լավ կողմերն էլ ունի, և նույնիսկ լավ է, որ հաճախ մենք տխրում ենք: Տխուր լինելը նաև օգնում է մեզ հավաքել մեր մտքերը, կենտրոնանալ: Երբ չես ուզում ինչ-որ մեկի հետ խոսել, ապա դա շատ լավ առիթ է, որպեսզի մտքերդ հավաքես: Տխրությունը մեզ ուրախություն է պատճառում, բայց դա մենք ուշ ենք հասկանում:

Հեղինակ՝ Անահիտ Հովհաննիսյան

Մարդիկ, որոնք ինձ դուր են գալիս

Image result for peopleԵս այս պատմվածքի բոլոր մտքերի հետ համաձայն եմ, բայց կուզենայի ավելացնել նաև իմ տեսակետները: Ինձ շատ տեսակի մարդիկ են դուր գալիս, բայց շատերն էլ ոչ: Քանի որ պատմվածքում խոսվեց այն մարդկանցից, ովքեր “դրական” են, այդ պատճառով հիմա ուզում եմ խոսել այն մարդկանցից ովքեր ինձ դուր չեն գալիս: Ինձ դուր չեն գալիս մարդիկ, ովքեր տարբերություն են դնում հարուստների և աղքատների, գեղեցիկների և տգեղների միջև: Այդպես չի կարելի, որովհետև մարդուն պետք է գնահատել ներգուստ: Նաև չի կարելի մարդկանց ընդհանրապես: Կարող է մեկը մյուսից գեղեցիկ և հարուստ լինել, բայց ոչ ոք կատարյալ չէ, և ով գիտի գուցե այդ մարդը ունի մի տաղանդ, որը շատ քչերի մոտ է ստացվում: Չեմ սիրում մարդկանց, ովքեր իրենց վեր են դասում, ովքեր մտածում են, որ նրանցից լավը չկա: Ինձ դուր չեն գալիս այն մարդիկ, ովքեր ինչ-որ բան են խոսք տալիս և չեն կատարում: Եթե քեզ հարմար չէ, ապա կարող ես ասել կներես բայց չեմ կարող անել, բայց եթե դու տանը նստած խաղ ես խաղում և հավես չունես խոստումդ կատարել, ապա ավելի լավ է ոչ ոքին ոչինչ խոսք չտաս: Ես չեմ սիրում այն մարդկանց, ովքեր ինչ-որ բան անում են գումարի համար: Օրինակ՝ կան շատ մայրեր, ովքեր մանկատնից երեխաներ են որդեգրում, որպեսզի գումար ստանան: Այս դեպքում ես այդ մարդկանց “կրկնակի” չեմ սիրում, որովհետև նրանք չեն կարող դա անել սիրելով այդ երեխային, հետևաբար նրանք իրենց մյուս երեխաներին վեր են դասելու այն երեխայից, ով այդ պահին իրեն մանկատանը ավելի լավ էր զգում:

Հեղինակ՝ Անահիտ Հովհաննիսյան

Աշխարհին նայում եմ զարմանքով

Ամեն օր գիտնականները նորանոր բաներ են պարզում Երկիր մոլորակի և տիեզերքի մասին: Շատ զանազան բաներ են լինում այս աշխարհում, որոնց մասին դուք անգամ պատկերացնել չեք կարող: Օրինակ՝ որ  Չինաստանում ընկույզները զգուշությամբ բացում են, մեջը անձեռնոցիկներով բետոնի գնդիկներ են դնում և սոսնձում երկու կեղևները իրար: Եվ այդպես մարդկանց խաբում են: 20-րդ դարում ավելի հետաքրքիր բաներ են հայտնագործել քան հիմա, որովհետև երբ մենք համեմատում ենք այս օրերի հայտնագործությունները 20-րդ դարի հայտնագործությունների հետ, այն հայտնագործությունները ավելի հետաքրքիր և զարմանալի են թվում:

Continue reading “Աշխարհին նայում եմ զարմանքով”

Երազանքը՝ ձգտում …

cwo_dream_galactic_galԵրազանքը՝ ձգտում է, իսկ ձգտումը այն ցանկությունն է, որը ստիպում է մեզ հասնել մեր երազանքին: Ամեն բան հեշտ չէ, երբ երազում ենք, մտածում ենք, որ Աստված կկատարի մեր երազանքը ու հանգիստ նստում ենք տեղներումս: Բայց մենք պետք է տանջվենք, ջանք թափենք, որպեսզի հասնենք ինչ որ բանի: Ինչպես ասում են ով աշխատի նա կուտի: Իսկ եթե չաշխատենք չենք կարող ուտել և մարսել այդ երազանքի քաղցր հուշը: Երազանքները շատ անգամ անտեղի են լինում, որովհետև մարդիկ փոքր բաներ են ցանկանում և նույնիսկ դրանց համար մի քիչ ջանք չեն թափում, երբ ուրիշները իրենց մեծ երազանքի համար են տանջվում: Երազանք ասելով վստահ եմ, որ պատկերացնում եք ձեր մտքի գագաթնակետը, որը պետք է հասնեք: Ես իրականում երազանք ասելով հասկանում եմ այնպիսի մի աշխարհ, որտեղ ամեն ինչ թվում է թե անհավատալի և անիրական է, բայց այն գոյություն ունի: Շատերը չեն տեսել այդ հեքիաթային աշխարհը: Հենց դա է այն երազանքը, որը մարդիկ ձգտում են տեսնել այդքան երկար ժամանակ՝ տիեզերքը, գալակտիկաները և այդ հրաշք մի աշխարհը, գիտենք, որ կհասնենք այդտեղ, կհաղթահարենք ամեն դժվարություն:

Ստվերը դիմակ է, առանց դիմակ՝ մահ …

Begini-Karakter-Munafik-Ketika-Ada-Isu-dakwahidՍտվերը դիմակ է, առանց դիմակ՝ մահ

Վախը դիմակ է, առանց դիմակ մահ,

Ստվերը ծաղիկ է, մահն էլ մեղու,

Վրա է հասնում, խայթում, հեռանում:

 

Ստվերը դիմակ է, մահն է թաքնված,

Կորում, հեռանում, փախչում է հանկարծ,

Անհետանում է միշտ մութ խավարում,

Թաքնվում է ու հոգուս հետ խաղում:

Հեղինակ՝ Անահիտ Հովհաննիսյան

Չլքե՛ս ինձ, մանկություն

images

Չլքե՛ս ինձ, մանկություն: Չթողնես ինձ միայնակ: Չթողնես ինձ այստեղ, այս կյանքի դժվար հատվածում, որտեղ մոռանալու եմ քեզ: Չթողնես գնամ, որովհետև ամեն օր ավելի եմ հեռանում քեզանից: Կծլկեմ երիտասարդությունից և ծերությունից, որպեսզի գամ քեզ մոտ, քո գիրկը: Սկզբում չեմ գիտակցել թե ով ես դու, բայց հետո արդեն հասկանում էի, որ կյանքի ամենաքաղցր պահն ես, այն պահը, երբ անհետանում ես, ինչպես երեխաներով լի տան դարակում դրված մի կոնֆետ: Երազում եմ հետ բերել այն օրերը, որ քեզ հետ եմ եղել ու նորից ապրեմ: Օր-օրի համոզվում եմ, որ արդեն մեծ եմ, որ արդեն ինձ վստահում են, իսկ դա նշանակում է, որ հեռանում եմ …

Հեղինակ՝ Անահիտ Հովհաննիսյան